بخش كشاورزی
با اختصاص بيش
از 90 درصد از آب مصرفی
كشور در هنگام
خشكسالی بيشترين
آسيب را خواهد
ديد . مديريت درازمدت
منابع آب نيازمند
استفاده اقتصادی
از آن است . سرمايه
گذاری در منابع
آب و خاك بايد با
توجه به شرايط
اقليمی و جغرافيايی
كشور انجام گيرد
. هر نوع توسعه كشاورزی
و صنعتی كه آسيب
كمتری به منابع
محدود آب و خاك
وارد سازد و از
تخريب جنگل ها
و مراتع جلوگيری
كند بايد معمول
گردد. كشت گياهان
مقاوم به شوری
و خشكی و اهميت
به تحقيقات و پژوهش
های همه جانبه
در مورد آب و خاك
بايد در اولويت
قرار گيرد . مبحث
زراعت در مناطق
خشك و عنوان خشكسالی
به صورت دروس مستقل
و با اهميت بايد
در برنامه آموزشی
دانشكده های كشاورزی
وارد شود . با كاربردی
نمودن مباحث تئوری
بايد اثرات تخريبی
خشكسالی را كاهش
داد و با اختصاص
اعتبارات لازم
، امكان اجرای
طرح های اساسی
زيربنايی آب و
خاك را فراهم ساخت
.
در
بخش مديريت مصرف
آب تدوين معيارها
و ضوابطی كه آلودگی
را به حداقل برساند
و از تخليه فاضلاب
پالايش نشده به
منابع آب جلوگيری
كند ، می تواند
حجم آب جاری و قابل
مصرف را چندين
برابر افزايش دهد
. هر متر مركعب فاضلاب
حدود 50 متر مكعب
آب سالم را آلوده
می كند . چنانچه
از پساب پالايش
شده فاضلاب ها
در كشاورزی استفاده
شود به دليل سرشار
بودن املاح آن
، بازده محصولات
كشاورزی افزايش
می يابد . در حال
حاضر حدود 66 درصد
از حجم آب شيرين
قابل استحصال كشور
مورد استفاده قرار
می گيرد . حفاظت
ازاين مقدار
آب بايد مورد توجه
ويژه قرار گيرد
.
در
بخش آموزش ، آموزش
همگانی استفاده
از منابع آب بايد
سرلوحه كارها قرار
گيرد . كودكان و
نوجوانان بايد
به طبيعت و آب عشق
بورزند . پرورش
نسلی كه توانائی
دورانديشی و تفكر
درباره آينده آب
، منابع طبيعی
و محيط زيست را
داشته باشد بايد
بطور جدی در دستوركار
مسئولان آموزش
كشور قرار گيرد
.
در بخش مقابله
مستقيم با خشكسالی
چنانچه بپذيريم
اين موضوع يك پديده
ذاتی ناشی از اقليم
كشورمان است لازم
است برای رويارويی
با آن برنامه داشت
و براساس اين برنامه
به اقدامات مناسب
و آگاهانه متوسل
شد . همانطوريكه
قبلاً نيز ذكر
شد كشاورزی بزرگترين
عامل مصرف آب شيرين
است . اساسی ترين
اصول مديريت منابع
طبيعی برای مقابله
با خشكسالی گذشته
از كنترل جمعيت
بايد بر افزايش
بازدهی استفاده
از آب وتوليد محصولات
با ارزش تر استوار
باشد .
كاهش سطح
زيركشت و انجام
عمليات به زراعی
، اصلاح روش های
آبياری ، رعايت
موازين زيست محيطی
، آبخوان داري
، استفاده از پساب
فاضلاب های خانگی
در كشاورزی ، جلوگيری
از افزايش اراضی
كم بازده حركت
به طرف غذاهای
مصنوعی ، پوشش
انهار و افزودن
مواد آلی مورد
نياز گياه ، باروری
ابرها و شيرين
كردن آبهای شور
از جمله اقدامات
افزايش دهنده بازدهی
آب به شمار می آيند
.